İnsan bir günde gitmez.
Gidiş dediğin şey, bir kapıyı kapatmak değildir sadece.

Önce susarsın.
Sonra anlatmamayı seçersin.
Aynı şeyleri tekrar tekrar düşünmekten yorulursun ve bir gün, içinden geçenleri söylememek daha kolay gelir.

Asıl gidiş orada başlar.

Bir odada uzun süre kalan biri gibi.
Eşyalar hâlâ yerindedir ama sen artık oraya ait hissetmezsin. Bakarsın, tanırsın ama hissetmezsin.

Peki insan ne zaman gider?
Kapıyı kapattığında mı?
Yoksa içinde bir şeyleri kapattığında mı?

Giden bendim belki,
ama vazgeçen oydu.

Çünkü insan, kırıldığı yerde duramaz.
Durursa eksilir.
Sevilmediğini hissettiği yerde kalırsa kendinden gider.

Ve kimse bir anda vazgeçmez.

Birikir.
Söylenmeyenler, görülmeyenler birikir, anlaşılmayan her şey üst üste konur. Dışarıdan bakınca her şey normal görünür ama içeride çoktan yer değişmiştir.

Peki hangisi daha ağırdır?
Gitmek mi?
Yoksa kalıp kendinden eksilmek mi?

İnsan bazen gitmeyi seçmez.
Sadece kalamayacağını anlar.

Ve o an, her şey sessizce biter.

Ne bir kavga vardır,
ne de büyük bir veda.

Sadece bir şeyin artık eskisi gibi olmayacağını bilirsin.

Ve bazı gidişler,
arkasında kapı sesi bırakmaz.

- Jesse Castillo