Sevgi nedir?

Bir tanımı var mı gerçekten?
Yoksa herkes onu ilk hissettiği an mı anlar?

İnsan sevdiğini ne zaman fark eder?
Onu gördüğünde mi?
Yoksa görmediğinde eksikliğini hissettiğinde mi?

Sevgi bazen çok basit şeylerde saklıdır.

Kalabalık bir yerde, sadece bir kişiyi aramak gözlerinle.
Adını duyduğunda, fark etmeden gülümsemek.

Birinin gözlerine baktığında,
zamanın yavaşladığını hissettiğiniz oldu mu hiç?

Ya da hiçbir şey konuşmadan,
anlaşıldığınızı düşündüğünüz bir an?

Sevgi bazen büyük şeyler değildir.

Birlikte yürürken yavaşlamak,
konuşurken dikkatle dinlemek,
gitmeye niyeti varken bile kalmayı düşünmek...

Belki de birini gördüğünde,
hiç fark etmeden yüzünde oluşan o küçük gülümsemedir.

Kalbinin biraz daha hızlı atması,
ama bunun seni rahatsız etmeyip hoşuna gitmesi.

Onu gördüğünde içinin kıpır kıpır olması,
yanındayken zamanın daha hızlı geçmesi.
Giderken bir şeylerin eksilmiş gibi hissettirmesi.

Sevgi, insanın içini hafifleten en güzel telaştır.

Bazen hiçbir şey yapmazsın,
Sadece yan yana durursun.
Ama o an, sanki her şey tamamlanmış gibi gelir.

Gülüşüne bakarsın mesela.
Sadece dudakları değil, gözleri de güler.
Ve insan, o anın içinde kalmak ister.

İnsan sevildiğini hissettiğinde mi böyle olur?
Yoksa sevdiği için mi?

Belki de ikisi aynı anda olur.

Çünkü sevgi,
insanı eksiltmez, tamamlar.

En basit anları bile değerli yapar.
Sıradan bir günü bile hatırlanacak hale getirir.

Sevgi büyük şeylerde değil,
küçük anların içindeki sıcaklıktır.

Ve insan o sıcaklığı bir kez hissettiğinde,
dünyaya biraz daha farklı bakar.

Renkler biraz daha canlı olur,
günler biraz daha hafif geçer.

Sevgi insanın içinden taşar
ve fark etmeden, her şeyine yansır.

Sevgi, kalbin en sessiz köşesinde bile yankı bulan bir melodidir.

-Jesse Castillo