İnsanlar ayrılığı hep yanlış yerden anlar.

Gideni suçlamak kolaydır. Arkasından konuşmak, bir hikâyeyi tek bir ana indirgemek...

Ama gerçek çoğu zaman öyle değildir.

Çünkü bir ilişki, bir günde bitmez.

Bir cümleyle, bir kararla, bir kapı kapanışıyla da değil.

Yavaş yavaş biter.

Söylenmeyenlerle,

görmezden gelinenlerle,

ertelenenlerle...

İnsan bazen yapılanlarla değil,

yapılmayanlarla kırılır.

Birini kaybetmek için hata yapmana gerek yok,

bazen hiçbir şey yapmamak yeter.

Alınmayan sorumluluklar vardır.

Verilmeyen bir değer, gösterilmeyen bir ilgi...

İnsan, eksik bırakılan şeylerin içinde kendini aramaya başlar.

Ve bir süre sonra fark ettiği şey,

Artık orada olmadığıdır...

Belki bedeni hâlâ aynı yerdedir...
Ama kalbi çoktan çekilmiştir.

Sadakat duyulmadığında,
sevgi hissettirilmediğinde...

İnsan gitmeyi seçmez aslında,
gitmek zorunda kalır.

Bazı ayrılıklar tercih değil...
Yavaşça mecbur bırakılmanın sonucudur.

Ben de öyle gittim.

Bir gün karar verip değil...
Birçok gün susarak.

Anlatmamayı seçtiğim her şey,
beni biraz daha uzaklaştırdı.

Ve bir noktada, kalmak kendime haksızlık gibi geldi.

Şimdi geriye baktığımda,
birini suçlamak kolay olurdu.

Ama bazı hikâyelerde suç yoktur.
Sadece eksik kalan şeyler vardır.

Ve insan, eksik olduğu yerde duramaz.

Şimdi başka bir yerdeyim.
Farklı şehir, farklı sokaklar...
Aynı ben, ama biraz daha sessiz.

Yanımda hâlâ bazı şeyler var.

Geçmişten kalan birkaç düşünce,
yarım kalmış cümleler...
Ve bir de gitarım.

Çünkü bazı şeyler anlatılmaz,

Çalınır.

Ve insan, bazen yeni bir hayata başlamaz...
Sadece aynı hikâyeyi, farklı bir melodiyle devam ettirir.

- Jesse Castillo