İnsan bazen gitmeyi seçmez.
Sadece orada kalamayacağını anlar.

Dışarıdan bakınca "gitti" dersin.
Ama çoğu zaman kimse sormaz.
Gerçekten kendi isteğiyle mi gitti,
yoksa yavaş yavaş oradan uzaklaşmaya mı itildi?

Çünkü bazı yerler vardır,
insanı tutmaz...Sadece yorar.

Bir süre sonra konuşmalar azalır.
Cümleler kısalır.
Anlaşılmadığını fark eden insan, anlatmaktan vazgeçer.

İşte o noktada alan başlar.

İnsan bazen uzaklaşmaz...
Sadece kendine yer açar.

Herkes kalmak zorunda değildir.
Herkes her şeyi açıklamak zorunda da değildir.

Bazı kararlar vardır,
sessiz alınır.
Kimseye anlatılmaz, kimseye danışılmaz...Çünkü insan, ne hissettiğini en çok yalnızken anlar.

Peki birine alan tanımak ne demek?
Onu bırakmak mı,
yoksa gerçekten olduğu gibi kalmasına izin vermek mi?

Çoğu insan bunu karıştırır.

Birini sevdiğini söyler ama nefes alacak yer bırakmaz.
Sürekli anlamak ister ama dinlemez.
Kalmasını ister ama neden gitmek istediğini sormaz.

Oysa bazen yapılması gereken tek şey,
geri çekilmektir.

Çünkü insan, kendine ait olmayan bir yerde uzun süre kalamaz.
Kalırsa susar,
sustukça uzaklaşır.

Her gidiş terk etmek değildir.
Bazıları, kalamayışın sonucudur.

Ve belki de en zor olan,
Birini durdurmamaktır.

Çünkü bazen kalmak için değil,
gitmesine izin verildiği için hatırlanır insan.

- Jesse Castillo