Hayat gerçekten zor mu, yoksa biz mi onu zorlaştırıyoruz?

İnsan doğduğunda kalbi tertemizdir.
Ne kırılmayı bilir, ne kırmayı. Ama zaman geçtikçe insanlar birbirine kelimeler bırakır. Bazıları güzel hatıralar olur...Bazıları ise yıllarca kapanmayan yaralar.

Garip olan şu ki,
Hayatın kendisi çoğu zaman o kadar acımasız değildir. Asıl acı, insanın insana yaptığıdır.

Bir bakarsın biri gelir, kalbine dokunur.
Sana dünyayı biraz daha güzel gösterir. Sonra aynı kişi gider ve dünya eskisinden daha karanlık olur.

Ama yine de bir şey öğrendim.
Karanlık ne kadar uzun sürerse sürsün, güneş bir gün yolunu bulur.

Belki de umut dediğimiz şey budur.

Bazen bir sokaktan geçerken hatırlarsın.
Bazen bir şarkı çalarken.
Bazen de gece sessiz, kimse konuşmazken.

İşte o an anlarsın.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için gelmez.
Bize bir şey öğretmek için gelirler.

Belki sabrı.
Belki affetmeyi.
Belki de insan kalbinin ne kadar kırılabilir olduğunu.

Ama yine de sevmekten vazgeçmez.

Çünkü kalp gariptir.
Kırıldıkça sertleşmez, aksine daha derin hisseder.

Ve belki de bu yüzden insanlar hâlâ aşka inanır.

Çünkü en karanlık gecelerde bile, insan kalbi bir yerlerde doğacak olan güneşi bekler.

-Jesse Castillo