Selam LifeInvader, Mel yine karşınızda.

Geçen akşam Rockford Hills'de, hani şu bir kahveye servet ödediğimiz havalı mekanlardan birinde oturuyordum. Yan masamda bir çift vardı. Çocuk kıza devasa, muhtemelen benim bir dönemlik okul taksitim kadar pahalı bir buket gül getirmişti.

Romantik, değil mi?

Sorun şuydu: Kız çiçekleri aldıktan sonraki 45 dakika boyunca, çocuğun yüzüne bile bakmadan, güllerin "en estetik" açısını yakalamak için fotoğraf çekti. Farklı filtreler denedi, ışığı ayarladı. Çocuk ise o sırada sessizce telefonunda Bleeter'da geziniyordu. Sonunda kız, mükemmel kareyi yakalayıp "En iyisi bende 💖 #blessed #mylove" yazarak paylaştıktan sonra telefonunu masaya koydu. Ve inanır mısınız, gecenin geri kalanında birbirlerine tek kelime etmediler.

Bu durum beni düşündürdü. Greengrass'tayken, insan davranışları ve motivasyonları üzerine çok kafa yorardık. Modern ilişkilerde, özellikle de Los Santos gibi her şeyin "imaj" olduğu bir şehirde, korkutucu bir trend görüyorum: Performans İlişkileri.

Artık biriyle tanışıp, o heyecanı, o belirsizliği, o özel anları gizlice yaşamıyoruz. Bunun yerine, ilişkiyi bir pazarlama stratejisi gibi yönetiyoruz.

— Önce "Soft Launch" geliyor: Kahve fincanının yanında gizemli bir erkek eli, veya sadece iki çift ayakkabının göründüğü bir hikaye paylaşımı. ("Bakın, ben yalnız değilim, talibim var" mesajı.)

— Sonra "Hard Launch": O mükemmel düzenlenmiş, profesyonel fotoğraf çekimi gibi duran "Biz resımiyiz" fotoğrafı.

Peki sorun ne? Sorun şu ki, ilişkimizi LifeInvader'daki takipçilerimiz için bir "içerik" haline getirdiğimizde, gerçek samimiyeti kaybediyoruz. Psikolojik olarak, partnerimizden almamız gereken duygusal doyumu (oksitosin), paylaştığımız fotoğrafa gelen beğenilerden aldığımız anlık hazla (dopamin) değiştiriyoruz.

Partnerimizin bize "Seni seviyorum" demesi yetmiyor; bunu tüm dünyanın görmesi için LifeInvader duvarımıza yazması gerekiyor. Eğer bir randevu "fotoğraflanabilir" değilse, o randevu yaşanmamış sayılıyor.

Sosyal medya romantizmi öldürdü mü? Tam olarak değil. Ama romantizmi bir sirk gösterisine dönüştürdü.

Belki de biraz eski moda düşünüyorum ama, en güzel anların, telefonun kamerası kapalıyken, sadece iki kişi arasında yaşanan o sessiz, paylaşılmamış anlar olduğuna inanıyorum. Kimsenin beğenisine ihtiyaç duymayan anlar.

Bir dahaki sefere o mükemmel çift fotoğrafını paylaşmadan önce kendinize şunu sorun: Bunu gerçekten o anı ölümsüzleştirmek için mi yapıyorum, yoksa başkalarına "bakın ben ne kadar mutluyum"u kanıtlamak için mi?

Çünkü inanın bana, en mutlu çiftler genellikle LifeInvader'da en az paylaşım yapanlardır. Onlar, o anı yaşamakla meşguller.

Sevgiler (ve filtresiz gerçekler),

Mel.